Doet ie het of doet ie het niet? Alledaagse kost in de Maatschappelijke Opvang.

Werken in de maatschappelijke opvang is fantastisch! Sommige mensen hebben een afkeer van onze doelgroep, totdat ze een keer echt goed in gesprek raken met een dakloze. Het zijn gek genoeg ook gewoon mensen. Mooie mensen, zoals jij en ik. Deze mensen hebben geen ‘rugzakje’ maar een aanhangwagen  vol met ellende.

De rugzak, of dus beter gezegd de aanhanger, bepaalt in forse mate de keuzes die mensen maken. Vaak zijn mensen ook nog belast met een psychiatrisch ziektebeeld, met veel pech in het leven of er bestaat een combinatie met een verstandelijke beperking. Dat wordt dan multi of triple problematiek genoemd, of nog erger: dubbel diagnose.

Elke dag is het voor ons weer spannend wat we tegenkomen en welke benadering wij moeten inzetten om mensen in beweging te krijgen. In Groningen hebben we twee prachtige projecten wat ik een beetje mag aanzwengelen; het Buddyhuis en Housing First. Die laatste hebben we een doe-maar-normaal Groningse naam gegeven. Namelijk: mien aigen hoes. In de 16 jaar dat ik actief ben in de maatschappelijke opvang vind ik dit verreweg het mooiste project.

Stel je maar eens voor. Je loopt op straat. Een dakloze vraagt: “Heb je een euro voor het slaaphuis?” Dan zeg jij: “Nee maar wel een sleutel van een huis, jouw huis! Je mag hem hebben onder drie voorwaarden: 1 huur betalen, 2 geen overlast en 3 contact houden met mij”. Je geeft de sleutel en de dan al voormalig dakloze heeft weer zijn eigen plek, een toekomst. Van overleven naar weer kunnen leven. Het is geweldig om te zien wat er gebeurt als mensen zich weer gezien voelen en serieus genomen worden. Niet denken vanuit beperkingen maar vanuit mogelijkheden, kijken naar talenten en gaven.

Toch blijft het duim draaien. Weer leven na lange tijd overleven is niet makkelijk. Soms moeten we alle zeilen bijzetten om mensen te motiveren goede keuzes te maken. En dan is het afwachten…..: doet ie het of doet ie het niet?

Zo kreeg een deelnemer van ons 2 bolletjes cocaïne aangeboden van een dealer. Zeg daar meer eens nee tegen als je je eenzaam voelt tijdens de feestdagen en geen cent te makken hebt. Dan is de verleiding om de eenzaamheid te verdoven heel groot. Weet jij wat hij besloot? “Ik hoef ’t niet. Ik ga liever gordijnen kopen voor mijn nieuwe huis dan het geld te verkwisten aan drugs.” Wauw!

Een andere deelnemer had alle opvangplekken al gezien, telkens was het mislukt. Soms door zijn eigen toedoen maar ook door dubieuze keuzes van organisaties. Door ernstige trauma’s uit het verleden vertrouwde hij niemand meer. Hij was kapot, verloren en verstomd geraakt van de maatschappij. Precies op het goede moment konden wij met een sleutelbos hem weer oplappen. Hij was zo dankbaar en trots op zijn nieuwe stek dat hij gelijk zijn tuin onder handen genomen heeft, totdat de blaren op zijn vingers stonden. Nu de eerste euforie is gezakt komt hij toe aan het verwerken van zijn trauma’s. Hij heeft zelf gekozen om in behandeling te gaan. Een zware weg in de goede richting!

Niet elk verhaal is zo rooskleurig. Goede keuzes maken in het leven is niet zo eenvoudig. Het is fantastisch om zij aan zij met deze mensen te mogen werken en ze te helpen om wijze keuzes te maken!

Meer lezen? Klik dan hier!

 

Advertenties

2 gedachten over “Doet ie het of doet ie het niet? Alledaagse kost in de Maatschappelijke Opvang.

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: